زمینه و هدف: کارکنان خدماتی بیمارستان به سبب شغل خود روزانه با مواد ضدعفونیکننده و شوینده مواجهه دارند که تماس با این مواد سبب بروز درماتیت میگردد. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی و ریسک ابتلا به درماتیت در کارکنان خدماتی بیمارستانهای یزد در اثر مواجهه مداوم با مواد شوینده و ضدعفونیکننده بود.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی 170 نفر از کارکنان خدماتی در دو بیمارستان آموزشی یزد موردبررسی قرار گرفتند. با استفاده از پرسشنامه استاندارد پوستی شغلی نوردیک اطلاعات مربوط به فراوانی علائم درماتیت شامل قرمزی، تورم، تاولهای ریز آبدار، پوستهپوسته شدن و خارش در دستها، ساعد و یا بین انگشتان در این شاغلین جمعآوری شد و آنالیز دادهها با استفاده از برنامه SPSS نسخه 16 صورت گرفت.
یافتهها: در مطالعهی حاضر شیوع کلی درماتیت دست در بین کارکنان خدماتی 8/36 درصد بود. شایعترین علامت درماتیت، پوستهپوسته شدن دستها، ساعد و یا انگشتان به همراه ترک خوردن آنها بود (5/25 درصد). از بین علائم درماتیت، قرمزی و پوستهپوسته شدن دستها، ساعد یا انگشتان و ترک خوردن پوست آنها در زنان بیشتر از مردان بود و علائم پوستی قرمزی و خارش پوست دستها، ساعد و یا انگشتان به همراه ترک خوردن پوست آنها در افراد باسابقه کار کمتر بیشتر بود.
نتیجهگیری:نتایج این مطالعه ارتباط قوی بین مواجهه در محیط کار و درماتیت را در میان کارکنان خدماتی بیمارستان نشان میدهد. جهت کاهش مواجهه با مواد شوینده و ضدعفونیکننده و کاهش شیوع علائم درماتیت، استفاده از دستکشهای مناسب و آموزش صحیح در مورد لزوم بهکارگیری آنها پیشنهاد میگردد.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |