جستجو در مقالات منتشر شده


۲ نتیجه برای غفرانی پور

مریم عمیدی مظاهری، علیرضا حیدرنیا، فضل الله غفرانی پور،
دوره ۷، شماره ۳ - ( پاییز ۱۳۸۹ )
چکیده

  زمینه و هدف : منطقه مهار میزانی است که افراد تصور می‌کنند وضعیتی که در آن زندگی می‌کنند تحت کنترل است. منطقه مهار ایمنی به کنترل متصور افراد در زمینه ایمنی و حوادث می‌پردازد. مطالعات نشان داده اند که منطقه مهار ایمنی را می‌توان برای پیشبینی رفتار ایمن بکار برد. مطالعه حاضر با هدف طراحی و تعیین روایی و پایایی مقیاسی برای سنجش منطقه مهار ایمنی انجام شد.

  روش بررسی : در این مطالعه ۴۰۰ نفر از کارگران ذوب آهن اصفهان شرکت نمودند. پس از انجام مراحل ترجمه مقیاس منطقه مهار، سنجش اعتبار علمی با اعتبار صوری، محتویی و سازه و سنجش اعتماد علمی با همسانی درونی آلفای کرونباخ و دوباره سنجی بررسی شد.

  یافته‌ها : تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد سه مولفه از گویه‌های مقیاس استخراج هستند( دارای مقدار ارزش ویژه بیشتر از یک بودند) و ۵/۶۳% از واریانس داده ها را تبیین می‌کردند. نتایج حاصل از تحلیل عاملی تائیدی نیز حاکی از برازش مناسب اطلاعات با ساختار سه مولفه‌ای بود و گویه های مورد نظر به خوبی روی مولفه‌های سه گانه بار شدند و اکثر شاخص‌های تناسب در حد قابل قبول بودند نتیجه پایایی مقیاس نیز قابل قبول بود.

  نتیجه‌گیری : در بیشتر مطالعات طراحی مقیاس زمان بر و پر هزینه است وجود مقیاس‌های معتبر و پایا باعث تسریع روند مطالعات و کاهش هزینه‌ها و اجتناب از دوباره کاری می‌گردد. مقیاس مطالعه حاضر می‌تواند در پژوهش‌های ایمنی و روانشناسی صنعتی مورد استفاده محققان ایرانی قرار گیرد.

 


سمیه مرادحاصلی، همایون فرهادیان، عنایت عباسی، فضل اله غفرانی پور،
دوره ۱۷، شماره ۱ - ( ۳-۱۳۹۹ )
چکیده

زمینه و هدف: کشاورزی به­عنوان یکی از خطرناک­ترین صنایع در سراسر جهان شناخته شده و با خطرات نسبتا زیاد آسیب، ناتوانی و مرگ همراه است. با توجه به اهمیت رفتار در بروز حوادث و آسیب­های ناشی از کار، جهت پیشگیری و کاهش حوادث و جراحات باید روی رفتارهای افراد متمرکز شد. زیرا اقدامات پیشگیرانه قبل از بروز آسیب و جراحات در مرحله قبل از رویداد، بیشترین توانایی را برای کاهش آن­ها دارد که از جمله اقدامات پیشگیرانه می­توان به ارائه راهکار­های ارتقادهنده­ی رفتار اشاره کرد. لذا هدف این تحقیق، شناسایی و رتبه­بندی راهکارهای ارتقای رفتار بهداشت حرفه­ای کشاورزان می­باشد.
روش بررسی: مطالعه حاضر یک پژوهش ترکیبی (کیفی- کمی) از نوع متوالی اکتشافی بود که در بازه زمانی تیرماه ۱۳۹۵ تا آبان ماه ۱۳۹۷ انجام پذیرفت. در بخش کیفی از روش تحلیل محتوا استفاده گردید. مشارکت کنندگان در این بخش شامل ۴۷ نفر (اعضای هیأت علمی، کشاورزان نمونه، کارشناسان جهاد کشاورزی و بهداشت حرفه­ای استان کرمانشاه) بودند که از طریق نمونه­گیری هدفمند و نظری انتخاب شدند. داده­ها با استفاده از مصاحبه عمیق جمع­­آوری گردید و از طریق کدگذاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در بخش کمی جامعه آماری شامل ۱۴ نفر (اعضای هیأت علمی، بهورز خانه بهداشت، کارشناسان جهاد کشاورزی و بهداشت حرفه­ای استان کرمانشاه) بود و از طریق نمونه­گیری هدفمند و نظری انتخاب شدند. از پرسشنامه جهت گردآوری داده­ها استفاده گردید. به­منظور بررسی روایی کیفی محتوایی و صوری از چهار نفر از متخصصان درخواست گردید که پرسشنامه را مطالعه و نظرات خود را بیان نمایند. پس از جمع­آوری ارزیابی متخصصین، تغییرات لازم در ابزار اعمال شد. به­منظور بررسی پایایی پرسشنامه، از نرخ ناسازگاری که روش رایج در سنجش پایایی در تحلیل سلسله مراتبی است بهره گرفته شد. نرخ ناسازگاری قضاوت­ها در رتبه­بندی زوجی تا ۱/۰ قابل قبول می‌باشد که این مقدار برای پرسشنامه ۰۲/۰ بود. برای آنالیز داده­ها از نرم افزار SPSS نسخه ۱۶، Expert Choice۱۱ و آزمون­های آماری مناسب بهره گرفته شد.  
یافته­ها: براساس یافته­های حاصل از این مطالعه شش راهکار "آموزش"، "الزامات ایمنی تولید کنندگان ادوات و نهاده­ها"، "حمایت و پشتیبانی"، "اطلاع­رسانی و رسانه­ای"، "تعاملات و ارتباطات سازمانی" و"ارزیابی و نظارت" در زمینه ارتقای رفتار بهداشت حرفه­ای کشاورزی استخراج گردید. از نظر متخصصان، راهکار آموزش در رتبه اول و راهکار رسانه­ای و اطلاع­رسانی در رتبه آخر قرار گرفت.
نتیجه ­گیری: نتایج تحقیق بیانگر این است که راهکار­های متعددی در زمینه ارتقای رفتار بهداشت حرفه­ای کشاورزی وجود دارد که باید در سطح کلان و در برنامه­ریزی­های میان مدت و بلند­مدت در نظر گرفته شود و مورد اجرا قرار گیرد. همچنین، همه­ نهادها و ارگان­ها که به نوعی با صنعت کشاورزی یا با کشاورزان در ارتباط هستند، باید خود را متولی ارتقای بهداشت حرفه­ای در میان این قشر بدانند، چون ارتقای این امر مهم، نیازمند رهیافت­ها و همکاری­های چندگانه­ای است. بنابراین با توجه به گستردگی و پراکندگی مزارع کشاورزی، تعداد و تنوع کشاورزان شاغل (سن، جنس، سواد و...) در این بخش، واحد ترویج کشاورزی و یا بهداشت حرفه­ای به­تنهایی قادر به ارتقای رفتار بهداشت حرفه­ای و یا سایر مباحث مربوط به بهداشت حرفه­ای در میان کشاورزان نخواهد بود. و دستیابی به هدف مهم ارتقای بهداشت حرفه­ای در میان کشاورزان، نیازمند تعامل و همکاری تولیدکنندگان ادوات و نهاده­ها، ارگان­ها و نهادهای مربوطه می­باشد.

صفحه ۱ از ۱     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله سلامت کار ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2025 CC BY-NC 4.0 | Iran Occupational Health

Designed & Developed by : Yektaweb