fa بررسی خشونت شغلی و عوامل مرتبط با آن در بین کارکنان فوریت های پزشکی یک دانشگاه علوم پزشکی بزرگ؛1399 بیماریهای شغلی Occupational Diseases پژوهشي Research <strong>چکیده</strong><br> <em>مقدمه:</em> امروزه به دلیل افزایش خشونت علیه تکنسین&shy; های فوریت پزشکی و تاثیرات سوء این رفتارها بر سلامت جسمی و روانی و همچنین بهره &shy;وری کارکنان، بررسی خشونت شغلی و تلاش برای کاهش آن ضروری به نظر می&shy;رسد؛ لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان خشونت و عوامل مرتبط با آن در محل کار علیه تکنسین&shy; های فوریت&shy; های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و عوامل مرتبط با آن انجام شد<span dir="LTR">.</span><br> <em>روش بررسی:</em>&nbsp; این یک مطالعه مقطعی بود که بر روی 204 نفر از تکنسین&shy; های فوریت&shy; های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. روش نمونه گیری تمام شماری بود. ابزار گردآوری داده &shy;ها یک پرسشنامه پژوهشگر ساخت بود. تجزیه و تحلیل داده&shy; ها با استفاده از روش&shy; های آمار توصیفی و آزمون &shy;های آماری شامل کای دو، تی تست و آنالیز واریانس و با کمک نرم افزار<span dir="LTR"> Stata </span>انجام شد<span dir="LTR">.</span><br> <em>یافته&shy;ها:</em> میزان پاسخگویی افراد پایین (19/2 درصد) بود. یافته&shy; ها نشان داد 78/92 درصد از افراد تحت مطالعه در یک سال گذشته حداقل یکی از انواع خشونت را تجربه کرده &shy;اند. بیشترین نوع خشونت اعمال شده از نوع خشونت کلامی بود. 70/10 درصد خشونت &shy;ها در صحنه حادثه اتفاق افتاده بود و خانواده بیمار گروه اصلی اعمال کننده خشونت بودند (59/31 درصد). بین میزان خشونت فیزیکی با میزان خشونت کلامی و فرهنگی ارتباط معنی داری مشاهده شد ( 0/05<span dir="LTR">P-value&le;</span>).<br> <em>نتیجه گیری</em><em>:</em> تکنسین&shy;های فوریت&shy;های پزشکی همواره در معرض اعمال انواع خشونت شغلی به ویژه از سوی خانواده بیماران می&shy; باشند. در این راستا جهت کاهش خشونت توصیه می&shy; شود برنامه&shy; های آموزشی در دو سطح کارکنان فوریت&shy; های پزشکی و عموم مردم اجرا شود. در این زمینه در سطح کارکنان آموزش مهارت&shy; های ارتباطی، مدیریت صحنه حادثه و شرایط تنش زا می &shy;تواند مؤثر باشد. آموزش&shy; های عمومی با هدف آشنایی بیشتر مردم با وظایف و نقش خدمات فوریت&shy; های پزشکی و پیامد&shy;های قانونی اعمال خشونت علیه کارکنان اورژانس 115 پیشنهاد می&shy; گردد. افزایش ظرفیت و ناوگان اورژانس پیش بیمارستانی نیز بطور کلی می&shy; تواند به کاهش خشونت کمک نماید.<br> <em>واژ&shy;ه&shy;های کلیدی:</em> خشونت شغلی، کارکنان فوریت&shy; های پزشکی، امدادگران<span dir="LTR"></span> <strong>ABSTRACT</strong><br> Introduction: Nowadays, due to the increase in violence against emergency medical technicians and the adverse effects of these behaviors on physical and mental health, as well as employee productivity, it seems necessary to investigate occupational violence and try to reduce it. Therefore, the present study was conducted to investigate the level of violence in the workplace against emergency medical technicians of Mashhad University of Medical Sciences and related factors.<br> Methods and Materials: This was a cross-sectional study performed on 204 emergency medical technicians of Mashhad University of Medical Sciences. The sampling method was census. The data collection tool was a researcher-made questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and statistical tests including chi-square, t-test and analysis of variance using Stata software.<br> Results: The response rate was 19.2%. Findings showed that 78.92% of the subjects in the past year have experienced at least one type of violence. The most common type of violence was verbal violence. 70.10% of the violence occurred at the scene of accident and the patient&#39;s family was the main group of perpetrators of violence (59.31%). There was a significant relationship between the rate of physical violence with the rate of verbal and cultural violence (P-value&le;0.05).<br> Conclusion: Emergency medical technicians are always exposed to different types of occupational violence, so training in violence management and communication skills, as well as follow-up of violence by the relevant authorities, is recommended to reduce the violence.<br> <strong>KEYWORDS</strong>: occupational violence; emergency medical staff; paramedics خشونت شغلی, کارکنان فوریت های پزشکی, امدادگران occupational violence, emergency medical staff, paramedics 427 439 http://ioh.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3611-1&slc_lang=fa&sid=1 Fateme Nikbakht فاطمه نیک بخت Nikbakhtf982@mums.ac.ir 13600319475328460045592 13600319475328460045592 No 1 MSc. Student Research Committee, School of Health, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran کارشناسی ارشد، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Hamid Heidarian Miri حمید حیدریان میری HeidarianH@mums.ac.ir 13600319475328460045593 13600319475328460045593 No PhD, Assistant Professor, Social Determinants of Health Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دکترا، استادیار، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Fatemeh kokabisaghi فاطمه کوکبی سقی kokabif2@mums.ac.ir 13600319475328460045594 13600319475328460045594 No PhD, Assistant Professor, Social Determinants of Health Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دکترا، استادیار، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Toktam Akbari Khalaj تکتم اکبری خلجی AkbariT2@mums.ac.ir 13600319475328460045595 13600319475328460045595 No MSc. Student Research Committee, School of Health, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran کارشناسی ارشد، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Hamidreza Shabanikiya حمیدرضا شعبانی کیا Shabanikiahr@mums.ac.ir 13600319475328460045596 13600319475328460045596 Yes PhD, Assistant Professor, Social Determinants of Health Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دکترا، استادیار، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران