دوره 19، شماره 1 - ( 1401 )                   جلد 19 شماره 1 صفحات 499-486 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


دانشگاه زابل ، salari@uoz.ac.ir
چکیده:   (850 مشاهده)
بیماری کرونا حیات جوامع توسعه‌یافته و در حال توسعه را به لرزه درآورد و با ایجاد آثار سهمگین و جبران ناپذیر، ابعاد مختلف زندگی فردی و اجتماعی شهروندان را تحت تأثیر خود قرار داد. در حالی که همگان برای دستیابی به درمان بیماری لحظه‌شماری می‌کردند، رونمایی از واکسن‌های تولید شده با مجوز اضطراری، زمینه‌ساز مباحث مختلف اجتماعی و حقوقی شد. در ایران و طبق مصوبه ستاد کرونا، کارکنان دولت در کنار گروه‌های دیگری از مردم ملزم به تزریق واکسن شدند و عدم حضور در محل کار به عنوان مجازات مستنکفین تعیین شد.صرف نظر از آثار این تصمیم بر بهداشت و سلامت عمومی، اعتبار حقوقی آن نیز محل بحث اندیشمندان علم حقوق واقع شده است و بیان موضع هر دو ساحت حقوق داخلی و حقوق بین المل بشر نسبت به واکسیناسیون اجباری، می تواند بر اقناع شهروندان و تمکین یا تمرد از انجام آن اثرگذار باشد. مسئله محوری پژوهش پیش رو، ارزیابی الزام به واکسیناسیون ذیل مقررات و نظامات حقوق ایران و حقوق بین الملل بشر است. با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای و در روشی توصیفیتحلیلی این نتیجه به دست آمد که طبق قوانین و مقررات کشور، الزام به واکسیناسیون و به ویژه پیش‌بینی مجازات در صلاحیت مجلس شورای اسلامی است و طبق منشور حقوق بیمار، ستاد کرونا و ارکان اجرایی وابسته، ملزم به اطلاع‌رسانی در باب واکسن و عوارض آن و پایش وضعیت سلامت افراد حین و پس از تزریق بوده‌اند. در حقوق بین‌الملل نیز امکان الزام‌آور ساختن شیوه درمانی مشخص چون واکسیناسیون ذیل حق بر سلامت و به منظور تضمین حق حیات افراد در شرایط شیوع بیماری‌های همه‌گیر وجود دارد. به‌علاوه اگر چه این الزام با حق بر حریم خصوصی شهروندان (بعد تمامیت جسمانی) در تضاد است لکن حقوق بین‌الملل زمینه ایجاد محدودیت بر حقوق فردی به جهت تضمین سلامت عمومی را مشروط به رعایت شرایطی چون تناسب و ضرورت فراهم نموده است.
 
شماره‌ی مقاله: 32
متن کامل [PDF 522 kb]   (249 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: مطالعات کمی و کیفی
دریافت: 1401/2/2 | پذیرش: 1401/7/14 | انتشار: 1402/1/14

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.