دوره 23، شماره 1 - ( 1405 )
جلد 23 شماره 1 صفحات 228-193 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IUMS.REC.1404.509
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Hadian M, Jabbari Khanbebin M R, Nouri M, Nouri Z, movahedi A, Khajeh-Amiri A. Challenges And Strategies for Managing Occupational Health of Healthcare Workers in Crisis Situations. ioh 2026; 23 (1) :193-228
URL: http://ioh.iums.ac.ir/article-1-3842-fa.html
URL: http://ioh.iums.ac.ir/article-1-3842-fa.html
هادیان مرضیه، جباری خان ببین محمدرضا، نوری محسن، نوری زهرا، موحدی علی، خواجه امیری علیرضا. چالشها و راهبردهای مدیریت سلامت شغلی کارکنان حوزه سلامت در شرایط بحرانی. سلامت كار ايران. 1405; 23 (1) :193-228
1. Health Management and Economics Research Center, Health Management Research Institute, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran ، m61noori@gmail.com
چکیده: (108 مشاهده)
زمینه و هدف: بحران های بهداشتی و درمانی، به ویژه در سال های اخیر، چالش های گسترده ای را برای سلامت شغلی کارکنان حوزه سلامت ایجاد کرده اند. فشار کاری بالا، مخاطرات شغلی، کمبود منابع و ضعف مدیریت سازمانی می تواند سلامت جسمی و روانی کارکنان را به طور جدی تهدید کند. این مطالعه با هدف تبیین چالشها و راهبردهای مدیریت سلامت شغلی کارکنان حوزه سلامت در شرایط بحرانی انجام شد.
روشها: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل محتوای قراردادی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با 32 نفر از مدیران، کارشناسان بهداشت حرفه ای و کارکنان حوزه سلامت جمع آوری گردید و نمونه گیری به صورت هدفمند تا دستیابی به اشباع داده ها ادامه یافت. تحلیل داده ها بر اساس چارچوب تحلیل محتوای کیفی Graneheimو Lundman انجام شد و یافته ها در چارچوب مفهومی جامع مدیریت بحران و تاب آوری سازمانی سازمان دهی و تفسیر شدند.
یافتهها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی چندین مقوله اصلی شد که مهم ترین آن ها شامل فشار کاری و فرسودگی شغلی، نگرانی درباره سلامت فردی و خانواده، کمبود نیروی انسانی و تجهیزات حفاظتی استاندارد، فرهنگ سازمانی حمایتی ناکافی، ضعف آموزش های تخصصی پیش از بحران، نبود برنامه های آموزشی کاربردی، فقدان سیستم های بازخورد موثر، ضعف هماهنگی بین واحدها و کمبود حمایت های روانی بود. این عوامل موجب کاهش آمادگی کارکنان، افزایش احساس ناامنی و ناتوانی، تضعیف تاب آوری فردی و سازمانی و کاهش اثربخشی مدیریت بحران شده بودند.
نتیجهگیری: یافته های این مطالعه نشان میدهد که مدیریت سلامت شغلی کارکنان در شرایط بحرانی نیازمند رویکردی جامع، پیشگیرانه و چندبعدی است. تامین منابع انسانی و تجهیزات حفاظتی، تقویت فرهنگ سازمانی حمایتی، توسعه آموزش های مبتنی بر سناریو، استقرار سیستم های بازخورد و یادگیری سازمانی، ارایه حمایت های روانی و بهبود هماهنگی بین بخشی، از مهم ترین راهبردهای ارتقای سلامت شغلی و تاب آوری نظام سلامت در بحران ها محسوب می شوند. نتایج این پژوهش میتواند مبنایی برای برنامه ریزی و سیاست گذاری موثر در حوزه سلامت شغلی کارکنان حوزه سلامت در مواجهه با بحران های آینده باشد.
روشها: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل محتوای قراردادی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با 32 نفر از مدیران، کارشناسان بهداشت حرفه ای و کارکنان حوزه سلامت جمع آوری گردید و نمونه گیری به صورت هدفمند تا دستیابی به اشباع داده ها ادامه یافت. تحلیل داده ها بر اساس چارچوب تحلیل محتوای کیفی Graneheimو Lundman انجام شد و یافته ها در چارچوب مفهومی جامع مدیریت بحران و تاب آوری سازمانی سازمان دهی و تفسیر شدند.
یافتهها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی چندین مقوله اصلی شد که مهم ترین آن ها شامل فشار کاری و فرسودگی شغلی، نگرانی درباره سلامت فردی و خانواده، کمبود نیروی انسانی و تجهیزات حفاظتی استاندارد، فرهنگ سازمانی حمایتی ناکافی، ضعف آموزش های تخصصی پیش از بحران، نبود برنامه های آموزشی کاربردی، فقدان سیستم های بازخورد موثر، ضعف هماهنگی بین واحدها و کمبود حمایت های روانی بود. این عوامل موجب کاهش آمادگی کارکنان، افزایش احساس ناامنی و ناتوانی، تضعیف تاب آوری فردی و سازمانی و کاهش اثربخشی مدیریت بحران شده بودند.
نتیجهگیری: یافته های این مطالعه نشان میدهد که مدیریت سلامت شغلی کارکنان در شرایط بحرانی نیازمند رویکردی جامع، پیشگیرانه و چندبعدی است. تامین منابع انسانی و تجهیزات حفاظتی، تقویت فرهنگ سازمانی حمایتی، توسعه آموزش های مبتنی بر سناریو، استقرار سیستم های بازخورد و یادگیری سازمانی، ارایه حمایت های روانی و بهبود هماهنگی بین بخشی، از مهم ترین راهبردهای ارتقای سلامت شغلی و تاب آوری نظام سلامت در بحران ها محسوب می شوند. نتایج این پژوهش میتواند مبنایی برای برنامه ریزی و سیاست گذاری موثر در حوزه سلامت شغلی کارکنان حوزه سلامت در مواجهه با بحران های آینده باشد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
بهداشت محیط کار
دریافت: 1404/8/13 | پذیرش: 1405/2/18 | انتشار: 1405/1/10
دریافت: 1404/8/13 | پذیرش: 1405/2/18 | انتشار: 1405/1/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
