Ethics code: 0000
روح اله حاجی زاده 
، فیدان شبانی ، سارا ادیمی ، امیرحسین منتظری ، مهرانا اثنی عشریه ، محسن محمدی* ، رضا کیانی
، فیدان شبانی ، سارا ادیمی ، امیرحسین منتظری ، مهرانا اثنی عشریه ، محسن محمدی* ، رضا کیانی
مرکز تحقیقات پرستاری قلب و عروق ، انستیتو قلب و عروق شهید رجایی، تهران، ایران ، mo7sen0123@gmail.com
چکیده: (20 مشاهده)
زمینه و هدف: بخش‌های مراقبت ویژه قلبی دارای منابع متعدد و متغیر صدا هستند. ارزیابی الگوی مکانی و زمانی صدا می‌تواند به شناسایی اولویت‌های کنترل آن کمک کند. این مطالعه با هدف ارزیابی تراز فشار صوت در بخش‌های مراقبت ویژه قلبی بر اساس شیفت کاری و موقعیت مکانی انجام شد. کیفیت خواب بیماران و ارتباط آن با تراز صدای محیط نیز به‌عنوان هدف ثانویه بررسی شد.
روش بررسی: این مطالعه توصیفی–مقطعی در پنج بخش مراقبت ویژه قلبی (A، B، C، F و G) انجام شد. تراز فشار صوت با وزن‌دهی A در ۱۳۵ ایستگاه ثابت و طی شیفت‌های صبح، عصر و شب، با استفاده از دستگاه صداسنج TES-1358 اندازه‌گیری شد. ارزیابی خواب ۵۷ بیمار با فرم فارسی پرسش‌نامه ریچاردز–کمپبل انجام شد و نمره ترکیبی مطالعه از میانگین پنج گویه خواب و سؤال ادراک صدای شبانه محاسبه شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون‌های t، تحلیل واریانس یک‌طرفه و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. سطح معناداری آماری ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. اندازه‌گیری‌های صوتی در نقاط ثابت انجام شدند و مواجهه فردی کارکنان سنجیده نشد.
یافته‌ها: میانگین تراز فشار صوت در ترکیب‌های بخش و شیفت از ۴۸٫۵۴ تا ۵۴٫۷۸ دسی‌بل با وزن‌دهی A متغیر بود. در هر پنج بخش، میانگین تراز صدا در شیفت‌های صبح و عصر به‌طور توصیفی بیشتر از شیفت شب بود. بر اساس طبقه‌بندی عملیاتی نمره ترکیبی شش‌سؤالی، ۵۴٫۴ درصد بیماران در گروه خوب و ۲۸٫۱ درصد در گروه ضعیف یا بسیار ضعیف قرار گرفتند. بین تراز صدای شبانه محل تخت بیماران و نمره ترکیبی، همبستگی معناداری مشاهده نشد (r = 0.098؛ P = 0.467).
نتیجه‌گیری: ارزیابی تراز صدای محیط در بخش‌های مراقبت ویژه قلبی می‌تواند به شناسایی موقعیت‌های اولویت‌دار برای بررسی منابع صدا و برنامه‌ریزی اقدامات کنترلی کمک کند. با توجه به انجام اندازه‌گیری‌ها در نقاط ثابت، نتایج برای تعیین مواجهه فردی کارکنان کافی نیستند. همچنین، ماهیت مقطعی مطالعه امکان استنباط رابطه علّی میان صدای محیط و کیفیت خواب بیماران را فراهم نمی‌کند.
روش بررسی: این مطالعه توصیفی–مقطعی در پنج بخش مراقبت ویژه قلبی (A، B، C، F و G) انجام شد. تراز فشار صوت با وزن‌دهی A در ۱۳۵ ایستگاه ثابت و طی شیفت‌های صبح، عصر و شب، با استفاده از دستگاه صداسنج TES-1358 اندازه‌گیری شد. ارزیابی خواب ۵۷ بیمار با فرم فارسی پرسش‌نامه ریچاردز–کمپبل انجام شد و نمره ترکیبی مطالعه از میانگین پنج گویه خواب و سؤال ادراک صدای شبانه محاسبه شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون‌های t، تحلیل واریانس یک‌طرفه و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. سطح معناداری آماری ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. اندازه‌گیری‌های صوتی در نقاط ثابت انجام شدند و مواجهه فردی کارکنان سنجیده نشد.
یافته‌ها: میانگین تراز فشار صوت در ترکیب‌های بخش و شیفت از ۴۸٫۵۴ تا ۵۴٫۷۸ دسی‌بل با وزن‌دهی A متغیر بود. در هر پنج بخش، میانگین تراز صدا در شیفت‌های صبح و عصر به‌طور توصیفی بیشتر از شیفت شب بود. بر اساس طبقه‌بندی عملیاتی نمره ترکیبی شش‌سؤالی، ۵۴٫۴ درصد بیماران در گروه خوب و ۲۸٫۱ درصد در گروه ضعیف یا بسیار ضعیف قرار گرفتند. بین تراز صدای شبانه محل تخت بیماران و نمره ترکیبی، همبستگی معناداری مشاهده نشد (r = 0.098؛ P = 0.467).
نتیجه‌گیری: ارزیابی تراز صدای محیط در بخش‌های مراقبت ویژه قلبی می‌تواند به شناسایی موقعیت‌های اولویت‌دار برای بررسی منابع صدا و برنامه‌ریزی اقدامات کنترلی کمک کند. با توجه به انجام اندازه‌گیری‌ها در نقاط ثابت، نتایج برای تعیین مواجهه فردی کارکنان کافی نیستند. همچنین، ماهیت مقطعی مطالعه امکان استنباط رابطه علّی میان صدای محیط و کیفیت خواب بیماران را فراهم نمی‌کند.
شماره‌ی مقاله: 26
واژه‌های کلیدی: صدای محیط کار، تراز فشار صوت، بخش مراقبت ویژه قلبی، شیفت کاری، کنترل صدا، کیفیت خواب
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
