Ethics code: IR.SBMU.PHNS.REC.1403.112
دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ، n_keshavars@yahoo.com
چکیده: (9 مشاهده)
زمینه و هدف: ایمنی شغلی یکی از مؤلفههای کلیدی در حفظ سلامت کارکنان و افزایش بهرهوری سازمانی است. با این حال، رعایت رفتارهای ایمن در محیط کار همواره با موانع مختلفی روبهرو است. هدف این پژوهش، شناسایی و تحلیل موانع انجام رفتار ایمن از دیدگاه کارکنان بود.
روش کار: این مطالعه به روش توصیفی–تحلیلی در میان 247 نفر از کارکنان 11 واحد صنعتی در قزوین انجام شد. دادهها از طریق پرسشنامه محققساخته شامل ابعاد فردی، سازمانی و اجتماعی جمعآوری و با استفاده از روشهای آماری توصیفی و استنباطی تحلیل گردید.
یافته ها: نتایج نشان داد که مهمترین موانع انجام رفتار ایمن شامل موانع محیطی (به ترتیب: سر و صدا (با کسب 80/3 از 5 نمره قابل اکتساب)- تهویه نامناسب- دمای نامناسب- بوی نامطبوع- فضای ناکافی- نامنظمی محیط- نور ناکافی- لیز بودن زمین)- تنوع وظایف شغلی محول شده- حجم زیاد وظایف محوله – محدودیت زمانی برای انجام وظایف- شیفت کاری طولانی مدت بود و کمترین نمره میانگین کسب شده نیز مربوط به محدودیت در انجام رفتار ایمن به دلیل نقص عضو مادرزادی (با کسب 36/1 از 5 نمره قابل اکتساب) بوده است. همچنین از بررسی ارتباط متغیرهای مستقل بررسی شده با موانع درک شده مشخص شد موانع رفتار ایمن تجربه شده کارکنان در شرکتهای دولتی، شیفت های کاری عصر و شب بیشتر بود.
بحث و نتیجه گیری: توجه به نظر و تجربه کارکنان در مورد موانع ایمنی در محیط کار نقش مهمی در موفقیت مداخلات افزایش ایمنی در محیط کار دارد. در این راستا با توجه به یافته های این مطالعه، پیشنهاد میشود در طراحی مداخلات بهبود رفتار ایمن در محیط کار کارفرمایان و مدیران سلامت و ایمنی در برنامه ریزی های ارتقای ایمنی محیط کار، باید تمرکز خود را از ارایه اطلاعات دانشی و انگیزشی جهت پایبندی به توصیه های ایمنی، به سمت بهبود شرایط کاری شامل بهبود شرایط فیزیکی محیط کار و برنامه ریزی شیفت های کاری، اصلاح فرایند های کاری و متناسب سازی وظایف شغلی، حجم و سرعت کار با مشورت کارکنان تغییر جهت دهند. در این راستا باید توجه ویژه ای به رفع موانع محیطی به خصوص در شرکت های دولتی، شیفت های کاری عصر و شب و کارکنان دارای تحصیلات زیر دیپلم شود.
واژگان کلیدی: موانع، کارکنان، رفتار ایمن، قزوین
روش کار: این مطالعه به روش توصیفی–تحلیلی در میان 247 نفر از کارکنان 11 واحد صنعتی در قزوین انجام شد. دادهها از طریق پرسشنامه محققساخته شامل ابعاد فردی، سازمانی و اجتماعی جمعآوری و با استفاده از روشهای آماری توصیفی و استنباطی تحلیل گردید.
یافته ها: نتایج نشان داد که مهمترین موانع انجام رفتار ایمن شامل موانع محیطی (به ترتیب: سر و صدا (با کسب 80/3 از 5 نمره قابل اکتساب)- تهویه نامناسب- دمای نامناسب- بوی نامطبوع- فضای ناکافی- نامنظمی محیط- نور ناکافی- لیز بودن زمین)- تنوع وظایف شغلی محول شده- حجم زیاد وظایف محوله – محدودیت زمانی برای انجام وظایف- شیفت کاری طولانی مدت بود و کمترین نمره میانگین کسب شده نیز مربوط به محدودیت در انجام رفتار ایمن به دلیل نقص عضو مادرزادی (با کسب 36/1 از 5 نمره قابل اکتساب) بوده است. همچنین از بررسی ارتباط متغیرهای مستقل بررسی شده با موانع درک شده مشخص شد موانع رفتار ایمن تجربه شده کارکنان در شرکتهای دولتی، شیفت های کاری عصر و شب بیشتر بود.
بحث و نتیجه گیری: توجه به نظر و تجربه کارکنان در مورد موانع ایمنی در محیط کار نقش مهمی در موفقیت مداخلات افزایش ایمنی در محیط کار دارد. در این راستا با توجه به یافته های این مطالعه، پیشنهاد میشود در طراحی مداخلات بهبود رفتار ایمن در محیط کار کارفرمایان و مدیران سلامت و ایمنی در برنامه ریزی های ارتقای ایمنی محیط کار، باید تمرکز خود را از ارایه اطلاعات دانشی و انگیزشی جهت پایبندی به توصیه های ایمنی، به سمت بهبود شرایط کاری شامل بهبود شرایط فیزیکی محیط کار و برنامه ریزی شیفت های کاری، اصلاح فرایند های کاری و متناسب سازی وظایف شغلی، حجم و سرعت کار با مشورت کارکنان تغییر جهت دهند. در این راستا باید توجه ویژه ای به رفع موانع محیطی به خصوص در شرکت های دولتی، شیفت های کاری عصر و شب و کارکنان دارای تحصیلات زیر دیپلم شود.
واژگان کلیدی: موانع، کارکنان، رفتار ایمن، قزوین
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
